Author Archives: praat

Kinderen kunnen soms geraakt worden, en geschaad worden door ogenschijnlijk heel onschuldige opmerkingen. Een ouder die, in een gezelschap het altijd over ‘dat kind’ heeft, en  nooit de naam van het kind  noemt, het kind het gevoel geven dat de ouder niet onvoorwaardelijk van hem of haar houdt. In de bewoording ‘dat kind’ klinkt namelijk veel afstand, en dat is een stuk minder wanneer het kind bij naam genoemd wordt. Zeker in gezinnen waar kinderen zich niet heel veilig voelen, niet honderd procent zeker zijn van de liefde en aandacht van de ouders, kan zo’n simpel zinnetje een grote impact op het kind hebben. Vaak vallen dit soort zinnen buitenstaanders wel op, zonder dat men zich realiseert wat deze uitspraken voor een kind betekenen. Wanneer een uitspraak je opvalt, en eigenlijk raakt aan je onderbuik gevoel, wees dan alert.

Sommige kinderen zijn vaak alleen thuis. Bijvoorbeeld omdat beide ouders werken en er onvoldoende middelen zijn voor goede opvang voor de kinderen.
Voor kinderen is het belangrijk dat zij zich veilig en geborgen voelen, en dat zij weten dat zij bij hun ouders terecht kunnen. Bij ouders die vaak afwezig zijn, ontwikkelen kinderen dit gevoel niet.

Voor kinderen maakt het niet uit waarom de ouder(s) afwezig zijn. Wat voor hen telt, is het feit dat er geen volwassenen in hun omgeving zijn die er (bijna) altijd voor hen zijn.

Om te kunnen groeien, letterlijk en figuurlijk hebben kinderen de aandacht nodig, zowel lijfelijk als emotioneel, nodig van hun ouders of verzorgers. En al doet de ouder nog zo zijn best, door  contact te houden met behulp van briefjes, telefoontjes en appjes, de veelvuldige en langdurige afwezigheid van de ouder(s)/verzorger(s) kan er voor zorgen dat het kind zich niet veilig hecht

Hoe vertel ik het onzegbare? 

De meeste kinderen praten niet graag over problemen thuis. Zeker niet als het om kindermishandeling gaat. Ze houden het geheim voor zich, uit schaamte, angst, schuldgevoel  of loyaliteit. Het gevolg hiervan is dat de mishandeling jarenlang kan doorgaan en misschien wel erger wordt. Om dit tegen te gaan hebben kinderen een plek nodig waar ze wel durven te praten. Het helpt om een kind te vragen hoe het met hem of haar is.  Het helpt om te benoemen wat je ziet, en dat je daar met het kind over wilt praten. Soms kan of wil een kind echt niet vertellen wat hem/haar bezighoudt. Dan kom je niet verder dan telkens laten weten en merken dat je er altijd voor hem bent en dat het kind altijd mag komen praten. Ook al is het praten met kinderen over hun situatie niet makkelijk, geef niet te snel op. Want er zijn heel veel kinderen die juist wachten op het moment dat er eindelijk iemand naar vraagt.

Schelden doet wél zeer 

Bij psychische mishandeling, of ook wel emotionele mishandeling  kan het zo zijn dat een kind door één van de ouders of beide ouders stelselmatig wordt uitgescholden. Soms lijkt het wel alsof het voor de ouders bijna gewoon is geworden om een kind met een scheldwoord of met een vernederende benaming aan te spreken. Wanneer je als kind stelselmatig met stomkop, ezel, rotzak, of dat kind wordt aangesproken, kan het kind het gevoel krijgen dat de ouders niet van het kind houden, dat de ouders het kind dom of lelijk vinden, dat de ouders  een hekel aan het kind hebben. Dit gevoel, van niet geliefd en gewaardeerd zijn, kan grote gevolgen voor een kind hebben. Het kan zijn dat het kind geen zelfvertrouwen ontwikkeld en dat het zelfbeeld van het kind zich negatief ontwikkeld.

Vaak denken mensen bij het getuige zijn van huiselijk geweld, dat kinderen echt moeten zien dat de ouders elkaar fysiek te lijf gaan. Maar voortdurende spanningen tussen de ouders, of verbale ruzies die hoog oplopen, zijn voor kinderen ook bedreigend en kunnen het gevoel van veiligheid ondermijnen. Bovendien denken ouders vaak dat, als ze maar geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn dat de kinderen er dan geen last van hebben. Kinderen merken echter meer dan ouders denken. En ook als de kinderen op bed liggen, merken ze negen van de tien keer wel degelijk dat ouders een heftige verbale woordenwisseling hebben. Het is belangrijk om dit te onderkennen, en met kinderen te praten over de gevoelens die dit bij hen oproepen.

Heel vaak is er een trigger waarom ouders hun kinderen mishandelen. En deze triggers hebben vaak niets met het gedrag van het kind te maken. Veelal heeft kindermishandeling te maken met de omstandigheden waarin de ouders leven. Bekende risicofactoren voor het ontstaan van kindermishandeling zijn  bijvoorbeeld financiële zorgen, armoede en werkeloosheid. Wanneer ouders te maken hebben met één van deze factoren zal dit voor veel stress zorgen. En zodra de stress hoog oploopt, kan dit escaleren in kindermishandeling.

Soms kunnen mensen het stressniveau waarmee ze leven nog net aan, maar kan een schijnbaar onbelangrijk voorval er voor zorgen dat het broze evenwicht ernstig wordt verstoord. Het verlies van de favoriete voetbal club kan bij iemand die al heel veel stress ervaart, dan net de laatste druppel zijn, die de emmer doet overlopen, waarna er mishandeling plaats vindt.