Author Archives: praat

Alweer de vijfde Vuilewasmanifestatie in onze reeks van 12. Dit maal in de provincie Brabant waar we te gast waren in Rijen.

Manifestatie bij een vakdag

Op 11 juni werd er in Gilze Rijen een vakdag Samenwerken bij strafbare kindermishandeling gehouden. Een bijeenkomst voor Openbaar Ministerie, Raad voor de kinderbescherming, politie, Veilig Thuis, reclassering, zorgpartners en gemeenten. Mede organisator van deze dag was het
Expertisecentrum Huiselijk Geweld en Kindermishandeling

De professionals hebben tijdens de pauzes van de vakdag de manifestatie bezocht. Velen waren onder de indruk van de teksten die op het wasgoed waren geschreven. En vaak vraagt men zich af ‘hoe komt het dat mensen deze verhalen delen, zo midden op straat?’

Volgens ons praten mensen met ons omdat we de tijd nemen om naar hen te luisteren en belangrijker nog, dat we aankunnen wat zij ons te vertellen hebben. We schrikken niet snel van verhalen, sterker nog we kunnen ze dragen. En dat maakt het voor mensen prettig om hun ervaringen met ons te delen.
En wat waarschijnlijk ook een rol speelt is dat het delen geen enkele consequentie heeft. Na het gesprek (waarbij we er natuurlijk wel goed op letten dat iemand ook weer ‘goed’ weggaat.) vervolgt iemand gewoon zijn dag. En blijkbaar vinden veel mensen dat fijn.

Ook voor de bewoners van Rijen

Maar we waren er ook voor de bewoners van Rijen. En gelukkig hebben die ons ook weten te vinden. Het publiek was redelijk op leeftijd, waardoor er veel verhalen werden gedeeld over ‘hoe het er vroeger aan toe ging’. En vaak merkte mensen vervolgens op dat het tegenwoordig ‘gelukkig wel anders is’.
En natuurlijk zijn er verschillen tussen vroeger en nu, en wat we vroeger soms als ‘gezond opvoeden’ zagen, wordt nu bijvoorbeeld als een vorm van verwaarlozing gezien.
Maar wat niet verandert is, is dat het onderwerp kindermishandeling nog steeds een taboe is, waar we het liefst van wegkijken.En daarom zijn de manifestaties ook zo nodig.

Gister was de vierde Vuilewasmanifestatie in onze reeks van 12 in het kader van ‘Nederland hangt de vuile was buiten’. Ditmaal was Rotterdam aan de beurt, als gemeente in de provincie Zuid-Holland.

Bijzondere editie

We stonden dit maal in het centrum van Rotterdam, hoek Stadhuisplein-Lijnbaan. Natuurlijk hadden we vergunning om daar te staan. Maar helaas was er over de verleende vergunning onduidelijkheid m.b.t. de muziek. En de handhavers ter plaatse waren niet te vermurwen; er mocht op geen enkele manier muziek gemaakt worden. Dus ook niet onversterkt.

En dus hadden we een Vuilewasmanifestatie zonder muziek. En werd ons weer eens heel duidelijk hoe belangrijk de muziek van Jelke en Jackie is bij de manifestatie. De muziek maakt mensen nieuwsgierig waardoor mensen makkelijker naar ons toe komen. Maar wat de muziek vooral doet is dat het de manifestatie verzacht. De vaak geimproviseerde, op de situatie aangepaste muziek van Jackie en Jelke geeft de Vuilewasmanifestatie zachtheid; de hardheid en lelijkheid van kindermishandeling wordt met de muziek niet weggemaakt, maar haalt de harde randen ervan af. En de muziek zorgt voor verbinding, tussen ons als team maar ook voor verbinding met de omgeving en het publiek.

Soms hartverscheurend.

Maar ook zonder muziek zijn er veel mensen langs geweest die hun verhaal hebben gedeeld. Soms vertelden mensen hoe veilig en fijn hun jeugd was en hoe moeilijk zij zich kunnen voorstellen dat dit voor anderen zo anders is.
Anderen vertelden over wat zijzelf meegemaakt hadden in hun jeugd. En dan gaat het ook heel vaak over verwaarlozing, over ouders die emotioneel niet aanwezig waren. Maar ook over mishandeling buiten het gezin en over pesten op school.
Of er werd verteld over de worsteling om een leven op te bouwen na mishandeling. Hoe moeilijk dat vaak is. En hoe mensen snakken naar erkenning voor datgene wat hen overkomen is.

Hoe is dat voor ons?

Soms vragen mensen hoe dat voor ons, Jelke, Jackie, Monique, Riska en mij is om de hele dag in gesprek te gaan met mensen die ons soms behoorlijke heftige ervaringen vertellen.
We zijn gelukkig een ongelofelijk hecht team en we hebben ook veel zorg voor elkaar. Want natuurlijk laten die verhalen ons ook niet onberoerd. En voor die emoties maken we altijd ‘ruimte’, zodat we die altijd bij elkaar kunnen ventileren.
En we sluiten de dag altijd met een drankje af. Dan zoeken we een terrasje o.i.d. om nog even in alle rust met z’n vijfen na te praten. Verhalen te delen, twijfels te delen, elkaar tips te geven en om echt bij elkaar stil te staan zodat we allemaal weer goed naar huis kunnen.

Voor een verslag van Open Rotterdam klik hier

Op 20 mei was de 3e Vuilewasmanifestatie in de reeks van 12 in het kader van ‘Nederland hangt de vuile was buiten’.

Dit keer waren we in Groningen, waar we, in samenwerking met de Hanze de Vuilewasmanifestatie hebben georganiseerd.
Waarom met de Hanze? Omdat lector Veilig en Gezond Opgroeien Susan Ketner met haar onderzoekswerk nauw aansluit bij de doelstellingen van Praat. Binnen haar leerdopdracht werkt zij samen met professionals, onderwijs en praktijkpartners. En met name aan het eerder signaleren, bespreekbaar maken en duurzaam aanpakken van kindermishandeling. De focus ligt op preventie en vroegsignalering. En op het structureel verankeren van dit thema in opleidingen. Zodat elke professional bijdraagt aan veilig opgroeien.

‘Groningen hangt de vuile was buiten’

Helaas was het weer te slecht om de manifestatie buiten te kunnen houden en dus zijn we uitgeweken naar de kantine van de Marie Kamphuisborgh.
Die hebben we deels omgetoverd tot de manifestatieplek, waar we met de studenten en de docenten in gesprek konden.
Met behulp van de muziek van Jackie en Jelke en met de wasdames Monique en Riska hebben we, tussen de lessen door, veel gesprekken gevoerd  met studenten, onder andere met studenten van de opleiding Ervaringsdeskundigheid.

Indrukwekkend

Het is iedere keer weer indrukwekkend wanneer mensen ons hun eigen ervaringen durven te vertellen. Dat is niet vanzelfsprekend en het vergt moed. Vooral omdat we, als samenleving, niet gewend zijn om heel open over kindermishandeling en huiselijk geweld te praten. En zeker in deze setting, waar de bezoekers veelal twintigers waren. Want we weten uit onderzoek dat de meeste mensen pas over dit soort ervaringen gaan praten tussen hun 25e en 35e.
Extra bijzonder dus dat de studenten zo open waren.

Lokale pers

Gelukkig was er ook belangstelling van de lokale pers; zowel RTV Noord als Oogtv hebben, op zeer integere wijze, verslag gedaan van de manifestatie.

https://www.rtvnoord.nl/zorg/1406361/hang-de-vuile-was-maar-buiten-praten-over-kindermishandeling-helpt

https://www.oogtv.nl/2026/05/vuile-was-hangt-buiten-op-zernike-campus-om-kindermishandeling-bespreekbaar-te-maken-zolang-mensen-wegkijken-verandert-er-niets/

Hanze_artikel kindermishandeling_DEFDEF

Vrijdag 17 april was de manifestatie ‘Vlissingen hangt de vuile was buiten’ in het kader van ons project waarbij we 12 manifestaties in één jaar organiseren.

Zonovergoten manifestatie

De weergoden waren ons goedgezind in Vlissingen. Het was een zonovergoten warme dag, waardoor er veel mensen buiten waren. En dus konden we veel mensen aanspreken en uitnodigen om met ons in gesprek te gaan over hoe zijzelf als kind zijn opgevoed en opgegroeid.
Het is altijd spannend om dat te vragen en iedere keer zijn we verrast over hoe open mensen durven te zijn.

Veel verhalen

De hele dag, vanaf 10 uur tot ongeveer 3 uur, hebben we gesprekken gevoerd. Met mannen en vrouwen die toevallig langs de manifestatie kwamen. Veel mensen vertellen dat zij, gelukkig, in veel veiligheid zijn opgegroeid. Maar er zijn ook veel mensen die ons vertellen over hoe onveilig en zelfs gewelddadig het thuis was.
Eén bezoeker schreef: “Woede was de enige emotie die mijn moeder kende.
De meest gebruikte emotie bij mijzelf als volwassen vrouw nu is dus
woede”

En dit is nog maar één van de quotes die op een stuk wasgoed is geschreven. En niet iedereen die zijn of haar verhaal deelt, schrijft hierover iets op een stuk wasgoed. Dat voelt soms te kwetsbaar óf het maakt de ervaring ’te echt’. Het is ook iets waar we mensen nooit toe pushen. En als mensen wel iets op willen schrijven, dan zorgen we ervoor dat diegene dat in alle rust kan doen.

Omroep Zeeland

Omroep Zeeland stuurde een reporter om een radio interview af te nemen met onze directeur Ted Kloosterboer. Zodoende konden alle luisteraars van omroep Zeeland kennis maken met de Vuilewasmanifestatie en waarom we deze organiseren.
Ook is er een artikel over de manifestatie op de op de nieuwssite geplaatst. Om deze te lezen klik hier.

Voor meer informatie over het project ‘Nederland hangt de vuile was buiten’ klik je hier.

Soms is een verhaal zo aangrijpend dat woorden tekortschieten. Waar geen woorden voor zijn, een voorstelling van theatergroep Jonge Klei en Stichting Praat, geeft stem aan een pijn die vaak verborgen blijft.

Training ‘Ervaringsdeskundig en het inzetten van het eigen verhaal’

Je hebt ervaring met kindermishandeling en je hebt hard moeten werken om desondanks je leven op te bouwen. Je hebt angsten moeten overwinnen en het vertrouwen in je zelf en in anderen moeten veroveren. Je koestert de wens jouw ervaringen met anderen te delen zodat kindermishandeling eerder gesignaleerd en beter opgepakt wordt.
En om  anderen moed in te spreken en van jouw ervaringen te laten leren.

Daarvoor heeft Stichting Praat de training ‘Ervaringsdeskundigheid en het inzetten van het eigen verhaal’ ontwikkeld. Zodat je kennis en vaardigheden leert om jouw ervaringsverhaal op een deskundige manier te doen.
Het lijkt zo simpel, je ervaringsverhaal vertellen, maar daar komt veel bij kijken. Je moet nadenken over wat mensen van jouw ervaringen kunnen leren. Je moet opnieuw bezig zijn met herinneringen die pijnlijk zijn en waar je liever niet meer mee bezig wilt zijn. Je moet jouw ervaringen kunnen koppelen aan theoretische kennis over kindermishandeling en huiselijk geweld. En je moet dat ook nog op zo’n manier doen, dat je de toehoorders weet te boeien en mee kunt nemen in je verhaal.
Waarbij je ook nog oog houdt voor de emoties die jouw verhaal mogelijk oproepen. Wat ook betekent dat jouw emoties niet meer de overhand nemen.

Om dit allemaal te kunnen leren is een gedegen training belangrijk. En daarom hebben we deze training ontwikkeld. Er zijn ook andere trainingen en opleidingen die zich richten op ervaringsdeskundigheid, maar daar gaat het vaak ook of vooral over hulpverlening en begeleiding van lotgenotencontacten.
In deze door Praat ontwikkelde training gaat het exclusief over het inzetten van je eigen verhaal.

Meer informatie vind je op hier

We hebben er echt een feestelijke middag van gemaakt, met een optreden van Leon Giesen. Leon nam ons mee in zijn ‘Mondo Leone’, de wereld van Leon, met muziek, beeld en verhalen.
Verhalen over iets zien, horen of meemaken en dan zo nieuwsgierig worden dat hij op onderzoek uitgaat. En vervolgens gewoon kijkt waar hij uikomt; dus zonder oordeel vooraf.

Die zienswijze sluit naadloos aan op hoe we binnen Praat werken, en daarom waren we zo gelukkig dat Leon deze middag erbij was.

Daarna hebben Nico den Dulk en Ted Kloosterboer verteld over de tot standkoming van de Signalenwijzer. Een mooi en langdurig pad waarbij zij steeds hebben stilgestaan bij ‘doet dit wat het moet doen?’ en ‘kan dit in een kort tijdsbestek gedaan worden’.

Onderleiding van Ted heeft iedereen kennis kunnen maken met hoe de Signalenwijzer werkt. Aan de hand van een speciaal geschreven, feestelijke, casus.

En ter afsluiting natuurlijk een hapje en een drankje én de mogelijkheid om de Signalewijzer aan te schaffen.

Voor meer informatie over de Signalenwijzer en bestellen ga naar www.Signalenwijzer.nl

In onze nieuwsbrief schijnen we licht op het fenomeen femicide wat de laatste tijd vaker in het nieuws komt. Want waarom heeft na de femicide niemand het over de onvermijdelijke combinatie met kindermishandeling binnen dat gezin.

We hebben een ‘nieuwe’ poster met als thema ‘gevolgen van scheiden’ en wat ruzie voor impact op kinderen heeft.