Voor de vierde keer in september hielden we een Vuilewasmanifestatie in het kader van ‘Nederland hangt de vuile was buiten’, dit maal in Venlo.

Verslag van de dag

Het duurde even voordat de bewoners van Venlo hun verhalen met ons kwamen delen. Dat is natuurlijk vaker zo, en toch roept dat bij ons ook altijd spanning op, ‘gaat het wel lukken’, ‘wat nou als niemand met ons wil praten’, ‘stel dat er echt niemand een kledingstuk wil beschrijven’.
Het is bijzonder om te merken dat, wanneer wij die spanning voelen, mensen nóg minder geneigd zijn om met ons in gesprek te gaan. Gelukkig was het Riska die zich daar bewust van werd en tegen ons zei ‘dit gevoel moeten we los laten’. En daarna begon het te stromen.

Sfeer

Bovenstaand illustreert mooi hoe kwetsbaar en fijngevoelig de manifestaties zijn. Als wij, om wat voor reden dan ook, minder ontvankelijk zijn, minder ontspannen of minder in staat zijn om de verhalen te dragen, dan heeft dat direct invloed op het contact met de bezoekers van de manifestatie. Of beter gezegd, dan hebben we veel minder bezoekers en veel meer passanten die vanuit hun ooghoeken naar de was aan de droogmolens gluren.

Dat fenomeen is eigenlijk een uitvergroting van wat er ook vaak gebeurd tussen bijvoorbeeld kinderen en pedagogisch medewerkers of leerkrachten. Of tussen cliënten en hulpverleners. Zodra degene die het verhaal moet ontvangen zich niet helemaal open kan stellen, dan gaat de ander over het algemeen niet praten.

Dus een veilige sfeer, kunnen horen en dragen wat de ander te vertellen heeft, is cruciaal bij de uitnodiging aan de ander om te vertellen.

Praten moet?

Ook in Venlo waren er een aantal mensen die letterlijk zeiden ‘ik heb wel een verhaal, maar dat houd ik liever binnen’. Dat respecteren is ongelofelijk belangrijk. Praten en openheid is niet voor iedereen het beste middel om te herstellen of om met bepaalde zaken om te gaan. Het is wel de manier waarop we, zeker ook nog in de hulpverlening, vaak aansturen. Maar ieder mens heeft ook het recht om te zwijgen.