Gister was de vierde Vuilewasmanifestatie in onze reeks van 12 in het kader van ‘Nederland hangt de vuile was buiten’. Ditmaal was Rotterdam aan de beurt, als gemeente in de provincie Zuid-Holland.

Bijzondere editie

We stonden dit maal in het centrum van Rotterdam, hoek Stadhuisplein-Lijnbaan. Natuurlijk hadden we vergunning om daar te staan. Maar helaas was er over de verleende vergunning onduidelijkheid m.b.t. de muziek. En de handhavers ter plaatse waren niet te vermurwen; er mocht op geen enkele manier muziek gemaakt worden. Dus ook niet onversterkt.

En dus hadden we een Vuilewasmanifestatie zonder muziek. En werd ons weer eens heel duidelijk hoe belangrijk de muziek van Jelke en Jackie is bij de manifestatie. De muziek maakt mensen nieuwsgierig waardoor mensen makkelijker naar ons toe komen. Maar wat de muziek vooral doet is dat het de manifestatie verzacht. De vaak geimproviseerde, op de situatie aangepaste muziek van Jackie en Jelke geeft de Vuilewasmanifestatie zachtheid; de hardheid en lelijkheid van kindermishandeling wordt met de muziek niet weggemaakt, maar haalt de harde randen ervan af. En de muziek zorgt voor verbinding, tussen ons als team maar ook voor verbinding met de omgeving en het publiek.

Soms hartverscheurend.

Maar ook zonder muziek zijn er veel mensen langs geweest die hun verhaal hebben gedeeld. Soms vertelden mensen hoe veilig en fijn hun jeugd was en hoe moeilijk zij zich kunnen voorstellen dat dit voor anderen zo anders is.
Anderen vertelden over wat zijzelf meegemaakt hadden in hun jeugd. En dan gaat het ook heel vaak over verwaarlozing, over ouders die emotioneel niet aanwezig waren. Maar ook over mishandeling buiten het gezin en over pesten op school.
Of er werd verteld over de worsteling om een leven op te bouwen na mishandeling. Hoe moeilijk dat vaak is. En hoe mensen snakken naar erkenning voor datgene wat hen overkomen is.

Hoe is dat voor ons?

Soms vragen mensen hoe dat voor ons, Jelke, Jackie, Monique, Riska en mij is om de hele dag in gesprek te gaan met mensen die ons soms behoorlijke heftige ervaringen vertellen.
We zijn gelukkig een ongelofelijk hecht team en we hebben ook veel zorg voor elkaar. Want natuurlijk laten die verhalen ons ook niet onberoerd. En voor die emoties maken we altijd ‘ruimte’, zodat we die altijd bij elkaar kunnen ventileren.
En we sluiten de dag altijd met een drankje af. Dan zoeken we een terrasje o.i.d. om nog even in alle rust met z’n vijfen na te praten. Verhalen te delen, twijfels te delen, elkaar tips te geven en om echt bij elkaar stil te staan zodat we allemaal weer goed naar huis kunnen.

Voor een verslag van Open Rotterdam klik hier